Gecoverd hierboven is de schrijfmachine van F. Scott Fitzgerald, auteur van The Great Gatsby, verfilmd met Leonardo DiCaprio.
Op voorhand verkondigde Fitzgerald dat zijn roman---welke the roaring twenties op Long Island, New York bejubelt en op het hoogtepunt van dat tijdperk gepubliceerd werd---hem naam en faam moest brengen.
Die ambitie werd vermoord tijdens De Grote Depressie van het volgende decennium toen God ook hem verliet.
Ondanks zijn tegenspoed publiceerde Esquire in 1936 een essay van Fitzgerald. Achter het gehavende logo van het blad staat de gebroken titel van zijn stuk:
Fitzgerald beklaagde zich dat zijn loopbaan, zijn lichaam en zijn leven in scherven lagen. Terugblikkend op zijn leven concludeerde hij dat niks was wat het had moeten zijn.
De eerste zinnen van The Crack Up zijn verpuzzeld op deze voorplaat:
There is another sort of blow that comes from within---that you don't feel until it's too late to do anything about it."
Terwijl Fitzgerald poogde zijn zijn weer in zijn vingers te krijgen, raakten zijn aardse dagen uitgediend. Hem werd onthouden mee te maken dat The Great Gatsby door miljoenen gelezen en gezien zou worden en zijn naam nog steeds op menig boeken- en bestsellerlijst prijkt.
Nadat in 2018 mijn ogen uit mijn hoofd ploppen als gevolg van gezwollen, omliggend weefsel dat ze uit hun holen drukt en mijn kijkers na een mislukte ingreep nog steeds zo beroerd in hun kas liggen dat blindheid op de loer ligt, liggen ook míjn loopbaan, míjn lichaam en míjn leven in scherven.
Mij rest enkel het bieden van het luisterend oor van een interviewer, aanhoren wat anderen die er toe doen van zichzelf vinden en hen portretteren zoals alleen een bewerkte blik als die van mij dat kan.
NB: Bovenstaande beeld is - ten tijde van mijn fysieke dieptepunt -vastgelegd, gephotoshopt en grafisch vorm gegeven als herinnering aan de loopbaan, het lichaam en het leven dat ik ooit had.
Woensdag lig ik wederom op de operatietafel. Hopelijk mislukt het deze keer niet.
